اقتصاد
§10 دو لایه پول
پول برانداخته نمی‌شود، بلکه فروکاسته می‌شود. دو کارکرد سودمندش را نگاه می‌دارد، یک لایه تسویه و یک واحد سنجش مشترک (numéraire)، اما نقش خود را به‌مثابه یگانه سنجه ارزش از دست می‌دهد: به یکی از ده محور بدل می‌شود، نه محوری که همه محورهای دیگر خاموشانه به آن فروکاسته شوند. جداکردن کارکرد حسابداری پول از برتری مدنی آن، تمامِ آن حرکت است.
دیمِراژ (demurrage) تنها بر مانده‌های راکد در لایه گردش ضروریِ حفاظت‌شده اعمال می‌شود، آنجا که وسیله تضمین‌شده را در حرکت نگاه می‌دارد. پس‌اندازهای کسب‌شده در لایه تسویه آزاد از باری که صرفاً به‌سببِ نگه‌داشته‌شدن وضع شود در امان‌اند. مواجهه معمول با یک قاعده منتشرشدهٔ رانت، آسیب یا تمرکز، جدا از دیمِراژ می‌ماند.
§11 بازارها و لایه برون‌ریزها
سود با ارزش تمدنی یکی نیست، اما همچنان نشانه‌ای غیرمتمرکز و حیاتی درون بازار است. ارزش‌سالاری آن را با یک نمره اداری جایگزین نمی‌کند. آسیبِ پسماندِ اثبات‌شده را قیمت‌گذاری می‌کند و رانتِ قابل‌شناساییِ عملیاتی را می‌گیرد، در حالی که درونِ بازار را برای تخصیص دست‌نخورده نگاه می‌دارد.
این لایه یک عوارض پیگوییِ چندبعدی است: گُوه‌ای منتشرشده بر قیمتی زنده آنجا که کالای آسیب‌دیده داد و ستد می‌شود، مشروط به آزمونِ همچنان‌تسویه‌شدن بازار، و صادقانه به‌مثابه یک تعهد قاب گرفته، نه یک «قیمت راستین». قیمت‌ها به درون، مقدارها به بیرون: دولت قیمتی را که یک عامل با آن روبه‌روست تعیین می‌کند و هرگز مقداری را که او برمی‌گزیند تحمیل نمی‌کند.
§12 مالکیت، رانت و مشترکات
مالکیت بر پایه خاستگاه تقسیم می‌شود، نه احساس: کسب‌شده خصوصی و محافظت‌شده است، «مقدس‌ترین و تعرض‌ناپذیرترینِ» اسمیت، حال‌آنکه رانت ناکسب‌شده از آنِ مشترکات است. رانت به‌مثابه ارزش بازاری منهای هزینه بازتولید سنجیده می‌شود، و یک دیوار آتش بازتولیدپذیری خط را می‌کشد: رانت به یک موقعیت بازتولیدناپذیر می‌چسبد، یک مکان، یک باند طیف، یک انحصار، اثر شبکه‌ای یک سکو، هرگز به یک توانمندی بازتولیدپذیر که هرکسی می‌توانست بسازد.
ضبط با جریان روبه‌جلوست، نه با مصادره. چون قیمت یک دارایی صرفاً جریان رانتِ آن به‌صورت سرمایه‌ای‌شده است، مالیات‌بستن بر آن جریان دارایی را می‌کاهد بی‌آنکه از کسی سلب مالکیت شود، قضیه سرمایه‌ای‌شدنِ خودِ مارکس که به ابزار بدل شده است. و «زمین» به زمین نو تعمیم می‌یابد، محاسبه، داده، و اثرهای شبکه‌ای، که مشترکات آن‌ها را به‌طور غالب آفریده و هیچ کوشش خصوصی‌ای بازتولیدشان نکرده است.
§13 موتور سرمایه و اعتبار
سرمایه بسیج می‌شود، هرگز هدایت نمی‌شود. اعتبار موجودی راکد را به کار می‌اندازد، سرمایه را از هیچ نمی‌آفریند، و از این رو موتور به وام‌دهی صبور و مولد پاداش می‌دهد، نه به ادعاهای سوداگرانه بر «تمام ثروتی که هرگز می‌تواند تولید شود». مانعِ مسئله معرفت پابرجاست: دولت شرایط مرزی سرمایه‌گذاری را شکل می‌دهد، خودِ سرمایه‌گذاری‌ها را برنمی‌گزیند.
مالیه درزِ کسب‌شده/ناکسب‌شده خاص خود را دارد: بازده بنگاه کسب‌شده است، اما رانتِ کمیابیِ محض بر سرمایه چنین نیست، و بر همین اساس منضبط می‌شود. سرمایه موهوم و اهرمِ افسارگسیخته بر محورِ نظام‌مند سقف می‌خورند؛ تثبیت‌کننده‌ها ضدچرخه‌ای و قابل‌تعلیق‌اند، و هرگز درست در لحظه‌ای که نیاز به نقدینگی در اوج است به‌طور مکانیکی انقباضی نمی‌شوند (خطای سال 1844).
§14 عدالت توزیعی
رانتِ ضبط‌شده دو چیز را تأمین می‌کند: سودِ سهم شهروند و کفی از توانمندیِ واقعی در زیر هر زندگی. کف، توانمندی است نه صرفِ پول، بی‌قیدوشرط، نامشروط به دستمزد، و تأمین‌شده از رانت، و از این رو دستمزدِ ذخیره را بالا می‌برد به‌جای آنکه دستمزدِ پایین را یارانه دهد؛ و در عصر پساکار باید توانایی به‌کارگیریِ وقت آزادشده را بپرورد، زیرا انتقالِ صرف به‌همراهِ بی‌کارگی، آنومی می‌زایَد نه شکوفایی.
کف از آنِ هر شخص است. یک گروه جمعیتی نمی‌تواند تنها با نام‌نهادن بر خود ادعایی مالی پدید آورد. گروه‌های جمعیتیِ مرتبط با کف از رهگذر معیارهای منتشرشده، پایدار و مرتبط با آسیب‌پذیری، آستانه‌های حریم خصوصی، و بازنگری مستقل بازشناخته می‌شوند؛ آمار گروهی شکستِ الگودار را آشکار می‌کند بی‌آنکه یک مرزِ دلبخواهیِ گروهی را به ادعایی بر مشترکات بدل سازد.
در بالای آن سقفی ضدِ تمرکز و باندی محدود قرار می‌گیرد که ثروت و قدرت را از انباشت بازمی‌دارد تا مبادا خودِ دولت را تصاحب کنند. سقف زودهنگام الزام‌آور می‌شود، به‌موجب قاعده‌ای عام، بازتنظیم‌شده بر مبنای مجموعی متحرک، هرگز عطف‌به‌ماسبق و هرگز نه همچون سلاحی علیه یک شخص. کفِ از پایین و سقفِ از بالا با هم آن میانه بزرگ و پایدار را می‌سازند که خودِ هستی‌اش قابلیت بقاست: مرگِ آسوده تدریجی رانت‌خوار، با صیانت از کسب‌شده.
§15 مسیریابی ارزش میان قاب‌ها
ارزش منظرمند است. یک شهروند، یک خانواده، یک کسب‌وکار، یک اجتماع و دولت می‌توانند همان جریان را به‌گونه‌ای متفاوت ارزیابی کنند، بی‌آنکه هیچ قابی به قابی دیگر فروکاسته شود. از این رو ارزش‌سالاری دفتر کلی برتر از ارزشِ راستین نگاه نمی‌دارد. آنچه نگاه می‌دارد یک واژگان مشترک برای مبادله است و یک قاب عمومی برای تصمیم‌های عمومی.
مسیریابی میان قاب‌ها در پی جریان‌هایی می‌گردد که جایگاه هر مشارکت‌کننده را در قابِ خودِ او بهبود دهند. دولت می‌تواند تقاضا را منتشر کند، یک کف را تأمین کند، یک آسیبِ مرزگذرِ اثبات‌شده را قیمت‌گذاری کند، یا گلوگاهی را بردارد. اما نمی‌تواند کنشگری را وادارد که نتیجه را ارزشمند بخواند. هر مشارکت‌کننده تنها کمینهٔ فرافکنیِ لازم برای معامله را افشا می‌کند؛ قاب‌های خصوصیِ خام محلی می‌مانند. اگر یک تصحیح عمومی قابِ دولت را پیش ببرد در حالی که مشارکت‌کنندگان را در قاب‌های افشاشدهٔ خودشان بدتر کند، آن تصحیح باید متوقف شود، باریک‌تر گردد، یا به چالش کشیده شود.