دو لایه پول
پول برانداخته نمی‌شود، بلکه فروکاسته می‌شود. دو کارکرد سودمندش را نگاه می‌دارد، یک لایه تسویه و یک واحد سنجش مشترک (numéraire)، اما نقش خود را به‌مثابه یگانه سنجه ارزش از دست می‌دهد: به یکی از ده محور بدل می‌شود، نه محوری که همه محورهای دیگر خاموشانه به آن فروکاسته شوند. جداکردن کارکرد حسابداری پول از برتری مدنی آن، تمامِ آن حرکت است.
دیمِراژ (demurrage) تنها بر مانده‌های راکد در لایه گردش ضروریِ حفاظت‌شده اعمال می‌شود، آنجا که وسیله تضمین‌شده را در حرکت نگاه می‌دارد. پس‌اندازهای کسب‌شده در لایه تسویه آزاد از باری که صرفاً به‌سببِ نگه‌داشته‌شدن وضع شود در امان‌اند. مواجهه معمول با یک قاعده منتشرشدهٔ رانت، آسیب یا تمرکز، جدا از دیمِراژ می‌ماند.
معنای آن
پول برانداخته نمی‌شود، از تخت به‌زیر کشیده می‌شود. ارزش‌سالاری دو کارِ درستِ پول را نگه می‌دارد، تسویهٔ تعهدها و فراهم‌کردنِ واحدی مشترک برای چیزهای دادوستدشده، اما برتریِ مدنیِ آن را برمی‌گیرد: پول یک محور از ده محور است، لایه‌ای حسابداری، نه معیارِ ارزش.
معماریِ پولی دو لایه دارد. دیمِراژ تنها بر مانده‌های راکد در لایه گردش ضروریِ حفاظت‌شده اعمال می‌شود، آنجا که هزینه‌ای کوچک برای نگهداری، وسیله تضمین‌شده را در حرکت نگاه می‌دارد. پس‌اندازهای کسب‌شده در لایه تسویه آزاد از باری که صرفاً به‌سببِ نگه‌داشته‌شدن وضع شود در امان‌اند. یک قاعده منتشرشدهٔ رانت، آسیب یا تمرکز همچنان می‌تواند بر پایه خودش اعمال شود؛ آن مواجهه دیمِراژ نیست و نباید در لباس دیمِراژ پنهان شود.
چرا ارزش‌سالاری به آن نیاز دارد
وقتی پول یگانه معیارِ ارزش است، دو شکست یک‌جا در پی می‌آیند: هر چیزِ قیمت‌گذاری‌نشده، سلامت، اعتماد، سیاره‌ای زنده، برای دولت نامرئی می‌شود، و هر چیزِ قابلِ انباشت به هدفی در خود بدل می‌شود و اقتصاد را در مطالباتِ بی‌کار تهی می‌کند. این بخش برای آن است که پول را به اندازه خود فروبکاهد بی‌آنکه سودمندیِ راستینش را همچون یک دفتر کل دور بیندازد، تا تاج را تنزل دهد در حالی که سکه را نگه می‌دارد.
در مقایسه با رویکردهای دیگر
در برابر اندیشه پولِ سخت / استانداردِ طلا که پول را همچون غاییِ ذخیره ارزش بر تخت می‌نشاند، ارزش‌سالاری هیچ برتریِ مدنی به آن نمی‌بخشد. در برابر نظریه پولیِ مدرن که پول را ابزاری محض در دستِ دولت می‌داند، ارزش‌سالاری از رهگذرِ اتصال به قیمتِ زنده انضباطِ بازار را نگه می‌دارد. شرحِ اینکه چرا پول سرورِ میدان است (خواصِ «ذاتی»اش، نرخِ خودی‌ای که کندترین افول را دارد) از آنِ کینز است (کینز)، و ابزارِ دیمِراژ از آنِ گزل است، که کینز آن را تأیید کرد. برخوردِ با پول همچون کالایی ساختگی، «تولیدشده نه برای فروش»، از آنِ پولانی است (پولانی). اعتباری که پول بسیج می‌کند §13 است؛ سود سهمی که تأمین می‌کند §14 است.