شبیه‌سازی

MOS، دولت فرا-هماهنگ‌گر، جایی است که این دکترین زیر آتش قرار می‌گیرد. این یک نمایش آرمان‌شهری نیست و ادعایی ندارد که پیامدهای خوب را مهندسی کرده باشد. برعکس است: یک نقشه خرابکاری که نشان می‌دهد ارزش‌سالاری کجا پایدار می‌ماند و کجا زیر سنجشی پرنویز، تخاصمی و مورد مناقشه دور زده می‌شود.

یک موتور وعده نیست

هر دکترینی می‌تواند روی کاغذ بی‌عیب به نظر برسد. MOS برای آن است که بیابد این یکی کجا می‌شکند. مدلی اجرایی است که با شماری عامل نفع‌طلب پر شده، هر یک آزاد است تا از هر قاعده‌ای دور بزند که برای شهروندی که باید وجود داشته باشد تنظیم شده، نه شهروندی که هست، زیرا آرمانی‌سازی ساده‌سازیِ بی‌طرف نیست، مهلک است. بازیگران همان فشار تخاصمی بر سنجه‌ها هستند؛ دور زدنِ آنها نکته اصلی است، نه مزاحمت.

چه چیزی را زیر فشار می‌آزماید

• تصرف، آیا مالکان محاسبه و سرمایه می‌توانند وزن‌ها، دفتر ثبت یا اندام تصحیح‌گر را به سود خود بچرخانند؟
• دور زدن سنجه، بهینه‌سازیِ نمایانگرِ سنجیده‌شده کجا از ارزشی که نماینده آن است واگرا می‌شود؟
• انحراف و تک‌فرهنگی، آیا محوری بی‌سروصدا از باند خود بیرون می‌رود، یا یک ارزش بقیه را چنان کنار می‌زند تا کل مجموعه خود را باطل کند؟
• مشروعیت و اعتماد، متغیر بارکش: آیا تصحیح هنوز مشروع خوانده می‌شود، یا همچون ستم، آنگاه که اعتماد خرج شده باشد؟

منشور صادقانه

از بدترین اشتباه‌ها بپرهیز، بهترین پیامد را مهندسی نکن.

این تنها ادعایی است که MOS می‌تواند از آن دفاع کند، و تمامِ بلندپروازی‌اش. بدترین حالت‌های شکست را in silico پدیدار می‌کند و اشتباه‌هایی را که مجموعه قواعد هرگز نباید مرتکب شود برمی‌شمارد: تصرف، سرمایه هدایت‌شده، انتقال‌های تصرف‌شده در مرکز، انحراف قانون آهنین. یک نظام سیاسی واقعی دکترین را نگه می‌دارد و همه چیز را در تحقق جایگزین می‌کند: شهروندان هوش مصنوعی انسان می‌شوند، ساعتِ شبیه‌سازی زمان واقعی می‌شود، مدل زیرساخت مدنی می‌شود. آنچه از نقشه خرابکاری جان به در می‌برد، همان چیزی است که ارزش ساختن دارد.

جهان زنده

فراتر از آزمون مصنوعی، MOS همچون جایی گشوده می‌شود که هر کس می‌تواند وارد آن شود و همچون شهروند زندگی کند، دکترین همچون تجربه به جای متن. مدل تعاملی، داشبورد زنده آن، بردار ارزش، کف‌ها، سقف، و شکست‌هایی که می‌گیرد، و جهان بازی‌شدنی، اینجا در حال اتصال هستند.