عدالت توزیعی
رانتِ ضبط‌شده دو چیز را تأمین می‌کند: سودِ سهم شهروند و کفی از توانمندیِ واقعی در زیر هر زندگی. کف، توانمندی است نه صرفِ پول، بی‌قیدوشرط، نامشروط به دستمزد، و تأمین‌شده از رانت، و از این رو دستمزدِ ذخیره را بالا می‌برد به‌جای آنکه دستمزدِ پایین را یارانه دهد؛ و در عصر پساکار باید توانایی به‌کارگیریِ وقت آزادشده را بپرورد، زیرا انتقالِ صرف به‌همراهِ بی‌کارگی، آنومی می‌زایَد نه شکوفایی.
کف از آنِ هر شخص است. یک گروه جمعیتی نمی‌تواند تنها با نام‌نهادن بر خود ادعایی مالی پدید آورد. گروه‌های جمعیتیِ مرتبط با کف از رهگذر معیارهای منتشرشده، پایدار و مرتبط با آسیب‌پذیری، آستانه‌های حریم خصوصی، و بازنگری مستقل بازشناخته می‌شوند؛ آمار گروهی شکستِ الگودار را آشکار می‌کند بی‌آنکه یک مرزِ دلبخواهیِ گروهی را به ادعایی بر مشترکات بدل سازد.
در بالای آن سقفی ضدِ تمرکز و باندی محدود قرار می‌گیرد که ثروت و قدرت را از انباشت بازمی‌دارد تا مبادا خودِ دولت را تصاحب کنند. سقف زودهنگام الزام‌آور می‌شود، به‌موجب قاعده‌ای عام، بازتنظیم‌شده بر مبنای مجموعی متحرک، هرگز عطف‌به‌ماسبق و هرگز نه همچون سلاحی علیه یک شخص. کفِ از پایین و سقفِ از بالا با هم آن میانه بزرگ و پایدار را می‌سازند که خودِ هستی‌اش قابلیت بقاست: مرگِ آسوده تدریجی رانت‌خوار، با صیانت از کسب‌شده.
معنای آن
رانت‌های ضبط‌شده در بخش‌های پیشین یک سود شهروندیِ همگانی و یک کفِ توانمندیِ واقعی در زیرِ هر زندگی را تأمین می‌کنند. این کف توانمندی است، نه صِرفِ پول، و از آنِ هر شخص است. یک گروه جمعیتی نمی‌تواند تنها با نام‌نهادن بر خود ادعایی مالی پدید آورد: بازشناسیِ گروه‌های جمعیتیِ مرتبط با کف نیازمند معیارهای منتشرشده، پایدار و مرتبط با آسیب‌پذیری، آستانه‌های حریم خصوصی، و بازنگری مستقل است. آمار آنها شکستِ الگودار را آشکار می‌کند بی‌آنکه جای جایگاه فردی را بگیرد. در بالا یک سقفِ ضدِتمرکز و یک باندِ کران‌دار می‌نشیند که زودهنگام و با قاعده‌ی عام وضع می‌شود و هرگز همچون سلاحی بر ضدِ شخصی نام‌برده به کار نمی‌رود. کف از پایین و سقف از بالا با هم آن میانه‌ی بزرگ و پایدار را نگاه می‌دارند که هستیِ خودش همان بقاپذیری است.
چرا ارزش‌سالاری به آن نیاز دارد
جامعه‌ی پسادستمزد تنها دو مقصد دارد: کف را تضمین می‌کند و تمرکز را سقف می‌زند، یا به رأسی از رانت‌خواران بر فرازِ پایه‌ای محروم‌شده می‌شکافد، همان بی‌ثباتیِ دقیقی که هزاره‌ها جمهوری‌ها را به پایان رسانده است. این § برای آن است که توزیع را موتورِ ثبات کند نه پیوستی پسینی بر صدقه، رانت‌خوار را تدریجاً به مرگِ آسان بسپارد و در همان حال کسب‌شده را دست‌نخورده بگذارد.
در مقایسه با رویکردهای دیگر
در برابرِ درآمد پایه‌ی همگانی آن‌گونه که معمولاً پیشنهاد می‌شود، ارزش‌سالاری بر توانمندی پای می‌فشارد نه صِرفِ پول، و آن را از رانتِ ضبط‌شده تأمین می‌کند نه از مالیاتِ کار. از رالز بر سرِ کف‌ها جدا می‌شود: آستانه‌های بسندگی‌گرا، نه بیشینه‌ی کمینه‌ی اصلِ تفاوت (رالز)، در حالی که تقدّمِ حقِ او را با او شریک است. کفِ توانمندی از آنِ سِن و نوسباوم است. کینز کف را از رهگذرِ ضریبِ فزاینده کلان‌کارآمد می‌کند (کینز)؛ ارسطو قضیه‌ی بقاپذیریِ توده‌ی میانی را فراهم می‌آورد (ارسطو)؛ ماکیاولی روشِ سقف را، زودهنگام و رو به آینده سقف بزن (ماکیاولی)؛ و اسپینهملندِ پولانی طرحِ سود را، بی‌قیدوشرط و ناوابسته به دستمزد (پولانی).