تبار و نقد

جمهور

عدالت به مثابه‌ی هماهنگی همان عملکردِ ارزش‌سالاری است، و فیلسوف‌شاه رد می‌شود: سکان را به او بده، و تخت او را رد کن.

سیاست

قضیه‌ی بقاپذیریِ طبقه میانی و کفِ توانمندیِ فراغت، پذیرشِ تلوس و ردِ معرفت‌شناسی، سلسله‌مراتبِ طبیعی‌شده رد می‌شود.

مکالمات

اعتماد به مثابه‌ی متغیرِ باربَرِ بقاپذیری، تصحیح نام‌ها، هماهنگی‌نه‌یکسانی، مشروطیتِ فرمان نگه داشته می‌شود و کیهان‌شناسی‌اش رد می‌گردد.

لویاتان

لِمِّ اجرا و قوانینِ طبیعت به منشور می‌انجامند، و سیادتِ مطلق با قله‌ی منشور پاسخ می‌یابد: یک قاعده، نه یک شخص.

گفتارها درباره لیویوس · شهریار

راهنمای واقع‌گرایانه بقا و روشِ حقیقتِ اثرگذار؛ مصلحتِ دولت با منشورِ مصون پاسخ داده می‌شود: حقیقتِ اثرگذار در سازوکار، و وظیفه‌گرایی در مرز.

ثروت ملل

نیای دکترین در رانت، مالکیتِ کسب‌شده و حدِّ مسئله‌ی دانش که دکترین را به تصحیح و رهاسازی وامی‌دارد؛ با تکییفِ پول و طراحیِ مالی.

سرمایه I-IV · مانیفست

موتورِ اقتناصِ رانت و نقدِ بت‌وارگی را فراهم می‌آورد؛ نظریه‌ی ارزشِ کار از درون رد می‌شود، و انقلاب از راهِ قضایای خودِ او رد می‌شود.

نظریه‌ی عمومی

موتورِ تقاضا و مرگِ آسانِ رانت‌خوار؛ «اجتماعی‌کردنِ سرمایه‌گذاری» همچون کاربستی ناب‌تر از تحلیلِ خودِ او پاسخ داده می‌شود.

دگرگونی بزرگ

کالاهای موهوم و حرکت دوگانه؛ جای‌گیریِ دوباره از راه برنامه‌ریزی با تصحیحِ چارچوب و آزادسازیِ درون پاسخ داده می‌شود.

اصول اقتصاد سیاسی

«توزیع یک نهاد انسانی است» (زمینه‌سازِ حرکتِ بنیادین)؛ سنجه‌ی رانت/سود، سود سهمِ خودتأمینِ برخاسته از رانتِ جابجایی، و حالتِ ساکن که محورِ معنا را ریشه‌دار می‌کند.

پیشرفت و فقر

رانت برای مشترکات آموزه‌ای بنیادین است، تعمیم‌یافته از زمین به توان محاسباتی هوش مصنوعی، داده‌ها و اثرهای شبکه‌ای، «زمینِ نو».

قانون اساسی آزادی

مسئله دانش و ستونِ فقراتِ حاکمیتِ قانون؛ نیرومندترین اعتراض، اینکه هدفی نامعین هیچ حدی نمی‌بخشد، با تشخیصی‌کردنِ بردار و هرگز عملیاتی‌نکردنِ آن جذب می‌شود.

نظریه احساسات اخلاقی

گواهی‌دهی را همچون ناظرِ بی‌طرفِ آگاه بازبنیان می‌نهد و خطِ اجبار را همچون عدالت در برابر احسان؛ تنها نقدِ درونی‌اش، اینکه همدلیِ گردآمده مرتبه را تطهیر می‌کند، طراحی‌شده در برابرِ آن است.

درباره آزادی

اصل ضرر دروازهٔ اجبار است؛ محورِ معرفتی (حاشیه‌نویسی نه سانسور) و محورِ معنا را استوار می‌سازد؛ منتقدِ دائمی که در برابرِ حسگرِ ارزشِ خیرخواه نصب شده است.

نظریه‌ای درباره عدالت

نزدیک‌ترین نیا در این کارنامه: ستونِ فقراتِ قانونِ اساسی و پرده‌ی بی‌خبری، که همچون رأیی مرحله‌ای برای رفعِ سوگیری وارد شده‌اند؛ در کف‌های بسنده‌گرا نه بیشینه‌کمینه (ماکسیمین)، و در سنجه‌ی توانمندیِ ده‌محوری نه کالاهای اولیه، واگرا می‌شود.

کنش انسانی

ارزشِ فردی ذهنی است (پذیرفته)؛ و به جهش به سوی «هیچ ارزشِ جمعیِ قابلِ‌اقدامی نیست» پاسخ داده می‌شود: رأی ارزش را برای حاکمیت عینی برمی‌سازد، و آثارِ آسیب‌های تعیین‌شده به‌عینه شمرده می‌شوند.

اداره مشترکات

هشت اصلِ طراحی همچون ممیزیِ مشروعیت؛ به‌رسمیت‌شناختن‌و‌پشتیبانی؛ چارچوبِ خودگردان همچون رده‌ی سومِ درجه‌یک میانِ بازار و دولت.

نهادها، تغییر نهادی و عملکرد اقتصادی

نهادها در برابر سازمان‌ها ناظرِ ضدتصاحب را بازهدف می‌گیرد؛ هزینه‌های مبادله علتِ وجودیِ نهادهاست؛ و کارایی سازگارانه معیارِ هنجاریِ نام‌گذاری‌شده است.

تفکر سیستمی

انضباطِ بومیِ آموزه: خودارزیابیِ نقاط اهرمی (حکومت از بالا، تنظیم از پایین)، فیزیکِ پسماند، و تله‌های سیستمی به‌مثابه واژگانِ حالت‌های شکست.

چرا ملت‌ها شکست می‌خورند

نهادهای فراگیر در برابر استخراجی به‌مثابه عدسه‌ی اصلی و کتابچه‌ی تجربیِ بقاپذیری؛ چالشِ «نمی‌توان رفاه را مهندسی کرد» از راهِ پیش‌شرطِ وضع و شبیه‌سازی‌همچون‌نقشه‌ی خرابکاری جذب می‌شود.