بستر ارزش و سنجش آن
§4 بستر (V1-V5)
بستر پنج لایه دارد. V1، مبدل ارزش: هر شخص، بنگاه، نهاد، بوم‌سازگان یا عاملی که ارزش را مصرف، دگرگون، آفرینش یا نابود می‌کند. V2، ارزش چندبُعدی: بردار-Æ ده‌محوره، که محورهایش متمایز می‌مانند و تنها از رهگذر وزن‌هایی که به شیوه‌ای دموکراتیک تعیین شده‌اند، برای تصمیم‌های عمومی مقایسه‌پذیر می‌شوند. V3، جریان ارزش: یک انتقال جهت‌دار با مبدأ، گیرنده، دلتای-Æ، هزینه، زمان، اطمینان، خاستگاه، و چرخه‌ای زیستی از بالقوه به برنامه‌ریزی‌شده و محقق‌شده تا بازنگرانه.
V4، ضدارزش: آسیب همچون ابژه‌ای درجه‌یک بازنموده می‌شود، و هرگز با تهاتر در برابر سود اقتصادی پنهان نمی‌گردد. V5، قاب ارزش: منظرِ حاکمی که یک کنشگر ارزش را از آن تفسیر می‌کند. شهروندان، خانواده‌ها، بنگاه‌ها، اجتماع‌ها و دولت، هر یک قاب خود را نگاه می‌دارند؛ قاب دولت حقیقتی در اوج نیست. وزن‌های رأی‌داده‌شدهٔ آن تصمیم‌های عمومی را مقید می‌کند، نه معنای خصوصی را.
§5 اندازه‌گیری، انضباطِ باربر
اندازه‌گیری همان‌جاست که آموزه در آن زنده می‌ماند یا می‌میرد، و عامدانه فروتن است. دو چیز به‌سختی از هم جدا نگاه داشته می‌شوند. اثرها اندازه‌گیری می‌شوند: آنچه یک خیر یا آسیبِ معیّن به‌راستی انجام می‌دهد تنها آنجا شمرده می‌شود که روشی منتشرشده از شمارش پشتیبانی کند، و هر خوانش روش، کران اطمینان، خاستگاه، واسنجی و راهی برای اعتراضِ خود را با خود دارد. وزن‌ها رأی داده می‌شوند: اینکه هر محور چه‌قدر به شمار می‌آید انتخابی دموکراتیک است، که همچون امری سیاسی از آنِ خود دانسته می‌شود، هرگز جامه علم بر آن نمی‌پوشانند. کمّیتِ عددی در اثر اندازه‌گیری‌شده می‌زید؛ تجمیع در رأی می‌زید.
هر خوانش مقیّد به اطمینان است: حسگر یک مقدار و یک اطمینان صادر می‌کند، و تصحیح خود را به نسبت دومی مقیاس می‌زند؛ نایقینیِ بنیادی به معنای وزن نازک شواهد است، نه احتمال پایین، و دولت از اقدام بر پایه اعدادِ مطمئنی که بر هیچ استوارند سر باز می‌زند. لایه بزرگی از نشانه‌دهی (آماری که انتخاب خصوصی را روشن می‌کند) بر لایه کوچکی از بارگذاری (تصحیح‌هایی مقیّد به تعیین دموکراتیک و اثری اندازه‌پذیر، هرگز بهایی از پیش موجود) می‌نشیند. و خود رده‌ها بازرسی می‌شوند: تصحیح نام‌ها هر تعریف را، رانت، آسیب، کف، ناکسب‌شده، به حقیقت چیزها لنگر می‌زند؛ زیرا قابِ ارزشی‌ای که نام‌هایش می‌لغزند به مردمی می‌انجامد که دیگر نمی‌توانند بگویند دولت چه چیزی را پاداش خواهد داد یا به چه چیزی اکراه خواهد ورزید.