سامانه › بخش III · اصل حکمرانی
چه‌کسی وزن‌ها را تعیین می‌کند، و چگونه در برابر تصاحب ایستادگی می‌شود
شهروندان وزن‌های عمومی را تعیین می‌کنند، خط بنیان‌گذار این آموزه. ارزش فردی ذهنی است؛ یک رأی دموکراتیک دستوری عمومی و الزام‌آور پدید می‌آورد، بی‌آنکه مدعی کشف خیر باشد. اثرها تنها آنجا سنجیده می‌شوند که شواهد از اندازه‌گیری پشتیبانی کنند، و هر نتیجه روش، کران اطمینان، خاستگاه و راهی برای اعتراض را با خود دارد.
یک نهاد مستقل استانداردها، طرحواره‌های اندازه‌گیری را زیر قواعد منتشرشدهٔ شواهد و واسنجی می‌نویسد. یک هیئت‌منصفهٔ شهروندی که به قید قرعه برگزیده می‌شود می‌تواند هر تغییر ماهویِ طرحواره را تأیید یا رد کند، اما آن را در خفا نمی‌نویسد. هر نسخه، محک، آستانه اطمینان، نظر مخالف، حسابرسی و فرجام‌خواهی عمومی است؛ و هیچ نشانه‌ای که به کار حکمرانی بیاید با پول قابل‌انتقال خریدنی نیست. مصحح غیرشخصی می‌ماند و از نگارش طرحواره جداست، در حالی که بازنگری ضدِ تصاحب می‌آزماید که آیا مالکان محاسبه و سرمایه یا هر گروه دیگری منافع خصوصی را همچون خیر عام رمزگذاری کرده‌اند یا نه.
معنای آن
این بخش به دو پرسشِ متفاوت پاسخ می‌دهد. چه کسی تصمیم می‌گیرد چه چیزی مهم است؟ شهروندان وزن نسبیِ عمومیِ محورها را به رأی می‌گذارند؛ هیچ فرمولی فیصله نمی‌دهد که رودی پاک از فرآورده یک کارخانه مهم‌تر است یا نه. چه کسی تعریف می‌کند که اثرها چگونه سنجیده شوند؟ یک نهاد مستقل استانداردها طرحواره‌ها را زیر قواعد منتشرشدهٔ شواهد و واسنجی می‌نویسد، و یک هیئت‌منصفهٔ شهروندی که به قید قرعه برگزیده می‌شود می‌تواند هر تغییر ماهوی را تأیید یا رد کند، بی‌آنکه آن را در خفا بنویسد. هر نسخهٔ طرحواره، محک، آستانه اطمینان، نظر مخالف، حسابرسی و فرجام‌خواهی عمومی است. اثرها آنجا سنجیده می‌شوند که شواهد از اندازه‌گیری پشتیبانی کنند؛ و نایقینی شدت مجاز مداخله را پایین می‌آورد. اصلاح‌گر این ورودی‌های عمومی را به کار می‌بندد اما نه ارزش‌ها را می‌نویسد و نه ابزاری را که اجرا می‌کند.
چرا ارزش‌سالاری به آن نیاز دارد
زیرا «حکمرانی بر پایه ارزش» بی‌درنگ یا به تکنوکراسی («کارشناسان محاسبه می‌کنند چه چیزی مهم است») فرومی‌پاشد یا به حکومتِ عوام («بر همه‌چیز، از جمله واقعیت‌ها، رأی بدهید»)، مگر آنکه کسی خط را دقیق بکشد. این بخش برای آن است که ارزش را عینی‌برای‌حکمرانی کند، یک انتخابِ جمعیِ الزام‌آور و مشروع، بی‌آنکه فیلسوف‌شاهی مدعیِ دانستنِ خیر باشد و بی‌آنکه اکثریتی بر آنچه راست است رأی دهد.
در مقایسه با رویکردهای دیگر
در برابر فیلسوف‌شاهِ افلاطون که می‌خواست فرزانگان خیر را بدانند و بر پایه آن حکم برانند، رد شده: مشروعیت دانش نیست (افلاطون). در برابر میزس که می‌گوید هیچ ارزشِ جمعیِ عمل‌پذیری وجود ندارد، پاسخ داده: رأیی اعلام‌شده بر اثرهایی که زیر روش‌های منتشرشده و اعتراض‌پذیر شمرده شده‌اند هر دو است (میزس). در برابر اکثریت‌گراییِ خام و خویشاوندش فیوتارکی («بر ارزش‌ها رأی بده، بر باورها شرط ببند») که غریزه‌اش، جداسازیِ ارزش‌گذاری از اندازه‌گیری، را ارزش‌سالاری در آن شریک است اما زیرِ یک منشور مقید می‌کند. قید از آنِ کنفوسیوس است: این مردمِ مقیدِ به قانون‌اند که مورد اعتمادند (کنفوسیوس). آنچه رأی را محدود می‌کند منشور است، §16.